"ჯერ ნელა დაეშვა სიბნელის მსუბუქი წიაღიდან ნარა, სულშემხუთავ მეწამულ შემოგარენში ჩადნა მისი სხეული. დამძიმდა, დამძიმდა, დამძიმდა, თითქოს ტყვია ჩაეღვარა მუცელში, გულზე მოეხვია, სასულეში გაეხირა. ხროტინი აღმოხდა, პირისპირ მეწამულ სინათლეში გამოხვეულ საკუთარ მოკრუნჩხულ ხელებს ხედავდა მხოლოდ."

ხმადაბლა გუგუნებდა, და თვალისმომჭრელად ციმციმებდა თაკარა მზის შუქზე სანახევროდ დამშრალი ხარისწყალი. აუტანელი პაპანაქება და იხულას მთიდან მობერილი ცხელი ქარი ათრთოლებდა ჰაერს, ჩუმად ზუზუნებდნენ მდინარესთან აღმართული ელექტროგადამცემი კოშკები და არყის ხეების ტოტებში გადახლართული სიო აშრიალებდა ფოთლებს.