კარგა ხანი იჯდა ნაგვის ბუნკერის გვერდით ნარა, სანამ მის აზვირთებულ, წამლეკავ ფიქრებს მასზე დაფენილი თოვლისა და ჩამოწოლილი ღამის სიმძიმე არ დაემატა. გამალებით უსმენდა, ყურებდაცქვეტილი, ქუჩაში თითოეულ გაფაჩუნებას, მაგრამ ლერვიქენის ჩვეული ჩოჩქოლის, ახალი ამბების დუდუნისა და ელექტრონული მუსიკის მეტი არაფერი ისმოდა. შორს ჩაკარგულიყო ულსტერის ფურგონის ძრავის გუგუნი და იმ ბარმენის სასოწარკვეთილი ხმა, შველას რომ ითხოვდა.

და დაიძრა ნარა. ინსტინქტურად აუმოძრავდა ფეხები, სწრაფი ნაბიჯით მიუახლოვდა სორენს, მისი გამოწვდილი ჩაფხუტი ელვის სისწრაფით მოირგო თავზე. წამიერად შეყოყმანდა მხოლოდ, მერე კი მარჯვედ მოკალათდა სორენის უკან და მაგრად მოხვია წელზე მკლავები. და როგორც ყოველთვის, ისეთივე თბილი იყო სორენი, როგორც მიუწვდომელი მზის შუქი გალავნის თავზე. ადგილს მოსწყდა მოტოციკლეტი და ტალღად შემოჰკრა გვერდებზე ნარას გაყინული ჰაერის ტალღამ, მაგრამ ვერ გააღწია იმ სითბოში, გარშემო რომ შემოხვეოდა.

ტაატით მიცურავდნენ ცის კამარაზე რუხი ღრუბლები. დათარეშობდა უწყალო ქარი, თან მოჰქონდა მოძალული ცივი თვეების სუსხის სურნელი და უტიფრად, ზუზუნით მიჰქროდა ბინგემის მოედანზე შექუჩებულ მაღაროელთა შორის. ზედ ეხლებოდა მისი ყინულოვანი სუნთქვა ნარას, ნიღბით დაუფარავ ქუთუთოებსა და შუბლის კანს უწვავდა.

უზარმაზარი გახლდათ სორენის თავის მიღმა, გალავნის გარშემო გადაშლილი იგაზან-ლა. თვალს ვერც კი აწვდენდა მის კიდეს ნარა, და ისეთივე ვეებერთელა გახლდათ იგი, ისეთივე იდუმალი და უცხო, როგორც ნარას გულმკერდში გაღვივებული, ჯერ კიდევ მისთვის შეუცნობელი თბილი გრძნობა, რომელმაც თითქოს მუშტში მოუჭყლიტა ფილტვები.

ოდნავ ციმციმებდა მქრქალი ლურჯი სინათლე, ძლივს ბჟუტავდა, გამალებით ებრძოდა მასზე დაწოლილ, სულშემხუთავ წყვდიადს და ძლივს უმკლავდებოდა, ნარას პირისპირ დაჩოქილი კაცის ჩაფხუტს, შენიღბულ სახესა და მხრებს ეფინებოდა, მკრთალად ანათებდა მაღაროს კედლების უხეშ, ოღრო-ჩოღრო რელიეფს.

მილასლასებდა ბილიკზე ლეილა. ძლიერად აცხუნებდა ლელესის ტბის თავზე ამოწვერილი მზე, მის მძიმე, ტოტებს შორის ჩამოღვრილ სულშემხუთავ სხეულს სუდარასავით დაჰფენოდა ნამგალა მთვარის ვერცხლისფერი შუქი. ირწეოდნენ ხეები იხულას მთიდან მონაბერ ნიავქარში, შრიალებდნენ ფოთლები და ხეთა წვერებზე შემოსკუპებულიყვნენ ყვავები, დროდადრო რომ ჩამოსჩხაოდნენ თავზე.

თვალები გაახილა ლეილამ. კოკისპირული წვიმა შხაპუნებდა გარეთ, სახურავზე რახუნებდნენ სქელი წვეთები და თქრიალით გამოეხეთქა შემოსასვლელთან ახლოს, საწვიმარ მილში წყლის ნაკადს. უკვე გუბეები დამდგარიყო ეზოში, რომელთაც მოყვითალო ელფერი მოსდებოდათ შემოსასვლელიდან გაღვრილ სინათლეზე.

გაიელვა. მხოლოდ ოდნავ, მქრქალად შემოიჭრა ელვის თეთრი, ცივი სინათლე ფანჯარაში, რომელიც სანახევროდ დაეფარა გაცრეცილ, მოყვითალო მაქმანის ფარდას. შემოიჭრა, მაგრამ ვერ მოერია ოთახის სითბოს და ლამპის მოყვითალო-ნარინჯისფერ სინათლეში გალღვა, გაიცრიცა და გაქრა, უკვალოდ.

სახლი ცარიელი გახლდათ. თუმცა მთლად ცარიელი არა, კედლები იყვნენ შიგნით. კედლები და თვითონ. მიწა არ იყო, ოდნავ დაბურულ მინაზე იდგა, რომლის ქვეშ თვალუწვდენელი ცა და ღრუბლები მოჩანდნენ. კედლებზე წყალი წურწურებდა და ნელ-ნელა ივსებოდა სახლი, სანამ წელამდე არ მისწვდა და მაშინღა მოიფიქრა ლეილამ, რომ კარი უნდა გაეღო.

ხმადაბლა გუგუნებდა, და თვალისმომჭრელად ციმციმებდა თაკარა მზის შუქზე სანახევროდ დამშრალი ხარისწყალი. აუტანელი პაპანაქება და იხულას მთიდან მობერილი ცხელი ქარი ათრთოლებდა ჰაერს, ჩუმად ზუზუნებდნენ მდინარესთან აღმართული ელექტროგადამცემი კოშკები და არყის ხეების ტოტებში გადახლართული სიო აშრიალებდა ფოთლებს.