უზარმაზარი გახლდათ სორენის თავის მიღმა, გალავნის გარშემო გადაშლილი იგაზან-ლა. თვალს ვერც კი აწვდენდა მის კიდეს ნარა, და ისეთივე ვეებერთელა გახლდათ იგი, ისეთივე იდუმალი და უცხო, როგორც ნარას გულმკერდში გაღვივებული, ჯერ კიდევ მისთვის შეუცნობელი თბილი გრძნობა, რომელმაც თითქოს მუშტში მოუჭყლიტა ფილტვები.

რაღაც არარსებულში დაცურავდა ნარა. ანდა თვითონ იყო რაღაც არარსებული. მხოლოდ და მხოლოდ უმასო, მილიონ ნაწილაკად დაფშვნილი, ღამის კუნაპეტში განბნეული მტვერი.