მოვლენ.’ სუნთქვა გაუხშირდა ნარას, წამოჯდომა სცადა. ‘მოვლენ. წადი აქედან.’ მაგრად დაიჭირა სორენმა, წამოჯდომაში მიეხმარა, სანამ მის გადაშლილ ფეხებს შორის, ცივ ბეტონზე არ იჯდა ნარა. იჯდა და ქშინავდა. სწრაფად აუდიოდ-ჩაუდიოდა მკერდი. კუნთები თითქოს მოეკრუნჩხა, ცივმა ჟრჟოლამ დაუარა ხერხემალში და შემოჰყინა, სანამ მის გვერდით მყოფი სხეულის სითბო არ მოერია მას.

უზარმაზარი გახლდათ სორენის თავის მიღმა, გალავნის გარშემო გადაშლილი იგაზან-ლა. თვალს ვერც კი აწვდენდა მის კიდეს ნარა, და ისეთივე ვეებერთელა გახლდათ იგი, ისეთივე იდუმალი და უცხო, როგორც ნარას გულმკერდში გაღვივებული, ჯერ კიდევ მისთვის შეუცნობელი თბილი გრძნობა, რომელმაც თითქოს მუშტში მოუჭყლიტა ფილტვები.

მილასლასებდა ბილიკზე ლეილა. ძლიერად აცხუნებდა ლელესის ტბის თავზე ამოწვერილი მზე, მის მძიმე, ტოტებს შორის ჩამოღვრილ სულშემხუთავ სხეულს სუდარასავით დაჰფენოდა ნამგალა მთვარის ვერცხლისფერი შუქი. ირწეოდნენ ხეები იხულას მთიდან მონაბერ ნიავქარში, შრიალებდნენ ფოთლები და ხეთა წვერებზე შემოსკუპებულიყვნენ ყვავები, დროდადრო რომ ჩამოსჩხაოდნენ თავზე.

თვალები გაახილა ლეილამ. კოკისპირული წვიმა შხაპუნებდა გარეთ, სახურავზე რახუნებდნენ სქელი წვეთები და თქრიალით გამოეხეთქა შემოსასვლელთან ახლოს, საწვიმარ მილში წყლის ნაკადს. უკვე გუბეები დამდგარიყო ეზოში, რომელთაც მოყვითალო ელფერი მოსდებოდათ შემოსასვლელიდან გაღვრილ სინათლეზე.

გაიელვა. მხოლოდ ოდნავ, მქრქალად შემოიჭრა ელვის თეთრი, ცივი სინათლე ფანჯარაში, რომელიც სანახევროდ დაეფარა გაცრეცილ, მოყვითალო მაქმანის ფარდას. შემოიჭრა, მაგრამ ვერ მოერია ოთახის სითბოს და ლამპის მოყვითალო-ნარინჯისფერ სინათლეში გალღვა, გაიცრიცა და გაქრა, უკვალოდ.

ხმადაბლა გუგუნებდა, და თვალისმომჭრელად ციმციმებდა თაკარა მზის შუქზე სანახევროდ დამშრალი ხარისწყალი. აუტანელი პაპანაქება და იხულას მთიდან მობერილი ცხელი ქარი ათრთოლებდა ჰაერს, ჩუმად ზუზუნებდნენ მდინარესთან აღმართული ელექტროგადამცემი კოშკები და არყის ხეების ტოტებში გადახლართული სიო აშრიალებდა ფოთლებს.