Please do NOT repost or reupload this work to any site without the expressed permission from the author. ნაშრომის სხვა ნებისმიერ პლატფორმაზე ატვირთვა ავტორის ნებართვის გარეშე არ დაიშვება.
რამდენიმე დღის წინ ოცდამეთერთმეტე ქუჩაზე, ჩიხში ლიანდაგის ბოლო და სადგური გაანადგურეს. სადგური ერთიანად ჩამოლეწა აფეთქებამ, რასაც ლიანდაგის გაუთვალისწინებელი დაზიანებაც მოჰყვა. ყოველ შემთხვევაში, ალბათ არ აპირებდა ჰელმარი სამასი მეტრის სიგრძეზე ლიანდაგის გაცამტვერებას. თუმცა არც იყო საკვირველი, ბოძების სიმყიფეს თუ გაითვალისწინებდა.
სტერილური თეთრი სინათლე დაგავდა თვალებს. ჩამომდნარ სკლერაში დაწვრილებულ გუგას ოთახის კუთხეში მიყუჟული ბავშვი წარმოადგენდა. პატარა სხეული ჰქონდა ბავშვს, დამტვრეულ ძვლებზე გადაკრული დაჟეჟილი ტყავი, მაგრამ სახე კაცის ჰქონდა, მოკლე წვერითა და გამოკვეთილი ყბებით. წამოდგა ბავშვი და უკან დაიხია, კედელში დაინთქა.
უზარმაზარი იყო ზღვა, მიუწვდომელი, უძირო, მთელი სამყარო ეტეოდა შიგნით. შიგნით კაცი იდგა. და არ უნდოდა კაცს, რომ ვინმეს დაენახა. მიტრიალდა და უთხრა, რომ არ უნდოდა ვინმეს დაენახა.
Meteor Shower ვეებერთელა მეტალის კარს მარჯვნიდან მოჰფენოდა ჩამავალი მზის მონარინჯისფრო შუქი. ქროდა გრილი სიო და თავი საშინლად დამძიმებოდა ნარას, ჯიბეებში ჩაჩურთული ხელები ეწვოდა. კარზე ოთხჯერ დააკაკუნა მის გვერდით მდგარმა სორენმა. მეორე და მესამე კაკუნს შორის დატოვებული მოზრდილი პაუზა მძიმედ გამოკიდებულიყო კარს მომდგარი დაისის შუქჩრდილში.
თვალები გადმოეკარკლა ნარას. მაგრამ თითქოს დაბრმავებულიყო ანაზდად, რკინის ფარდა ჩამოფარებოდა მის თვალთახედვას. ვერაფერს ხედავდა.
-ის ბიჭი ხომ არ იცით, ვინაა? - თქვა მან და პირდაპირ ლაშა-გიორგიზე მიუთითა, რომელიც ბურთს დაატარებდა აქეთ-იქით, ხატიას ობიექტური აზრით, დაბრუსიალებული თხასავით.
. . -*-*-*-*-*-*-*-17 თითქოს ცურავდა ბარბარე. რაღაც თხევადში, მაგრამ ამავდროულად მსუბუქში. ძლივს იყურებოდა, თითქოს მილულვოდა თვალები, მაგრამ ვერ გრძნობდა მათ, ვერც საკუთარ სხეულს გრძნობდა. თითქოს რაღაც უმასო ქმნილებად გარდაქმნილიყო და სადღაც, ნათელ უსასრულობაში მიცურავდა. მზე ამოიწვერა. მერე მეორე, მესამე, მეოთხე. გარშემო ყველაფერი გაბრწყინდა, იმის მიუხედავად, რომ თვალწინ უვარვარებდა უამრავი მზე ბარბარეს, თვალები არ სტკიოდა, არც … Continue reading ცივი სითბო (ნაწილი 2/2)
-სად მიდიხარ, ტოო, აქეთ წახვალ, მე დაგხვდები, იქეთ წახვალ ის დაგხვდება, რომ ამოვარდება ახლა ქალაქიდან... - თორნიკე უაღრესად კმაყოფილი ჩანდა საკუთარი თავის. თითქმის ბედნიერი მიშტერებოდა. - დაეტიე აქ და ველოდოთ.
სოფომ გაიღიმა, ტუჩის კუთხეები უხტოდა, ნაღველთან შერეულ სიმწარესა და სიხარულს გრძნობდა.
აუტანელ ბედნიერებასაც.
თვალები ცრემლებით აევსო და ქუთუთოები მილულა, სისველე ლოყებზე გადმოუგორდა.
"-ლუკას მიხედე. - დაუსისინა ნიკოლოზმა ქალს, და ნათიამ ღრმად შეისუნთქა, სახის ნაკვთები მოეკრუნჩხა. თვალები ცრემლებით აევსო და შებრუნდა. ზურგი შეაქცია.
სანამ მისი ტირილის ხმის გაგონებას შეძლებდა, კარი მოხურა ნიკოლოზმა."
„წყალს დავლევ და მოვალ.“
თვალთ უბნელდებოდა, ძლივს წამოდგა ფეხზე, უკან წაბარბაცდა და მაგიდას დაეყრდნო, რომ არ დაცემულიყო.
მისი ძმა იდგა ლოგინთან, ელენეს თავზე დახრილიყო და მაიკომ თავი ძლივს შეიკავა, რომ ისტერიულად არ წამოეწყო სიცილი.
მარჯვენა მხარეს, კედელზე მიმაგრებული საღამური სინათლე ენთო, და მთელ ოთახს ნაზი ოქროსფერი დასდებოდა.
სოფიომ სიგნალის ხმაზე გამოიხედა და ლაშას მანქანა რომ იცნო, თვალებგაფართოებული მიაშტერდა. წამიერად შედგა.
-*-*-*-*-*-1 კორპუსის კიბეები ძველი, ოღროჩოღრო და კარგა ხნის მოუგველი იყო. თათიამ ზიზღით გადახედა კუთხეში მიგდებულ სიგარეტის ნამწვებს, საღეჭი რეზინის შესაკვრელ ქაღალდებს და მუყაოს ყუთი უფრო მაგრად ამოიჩარა იღლიაში. ზურგი და ფეხები საშინლად სტკიოდა ზემოთ-ქვემოთ განუწყვეტელი სიარულით, მაგრამ ამ ყუთებს თუ დაღამებამდე არ აათრევდა სახლში, ვერ მოისვენებდა. და ისიც გაუგებარი იყო, თუ რა ბედი ეწვეოდათ მის … Continue reading 34 ნაბიჯი
ის იყო, რომ პანიკის შეტევის ზღვარზე იყო მისული, რომ მანქანის დაბურული ფანჯარა ჩამოიწია და თვალებგაფართოებულმა გოგონამ თვალი შეავლო მძღოლის სავარძელში მოკალათებულ, აგდებულად მომღიმარ თაბაგარს.
Always Choose A Smile
გთხოვთ, ბლოგიდან არ აიღოთ და არ გაავრცელოთ ისტორიები! არც ავტორის მითითებით და არც ავტორის მითითების გარეშე! 💚💜
Linda 