კატეგორია: სრულად

მირაჟი (თავი 10 -ეპილოგი)

მილასლასებდა ბილიკზე ლეილა. ძლიერად აცხუნებდა ლელესის ტბის თავზე ამოწვერილი მზე, მის მძიმე, ტოტებს შორის ჩამოღვრილ სულშემხუთავ სხეულს სუდარასავით დაჰფენოდა ნამგალა მთვარის ვერცხლისფერი შუქი. ირწეოდნენ ხეები იხულას მთიდან მონაბერ ნიავქარში, შრიალებდნენ ფოთლები და ხეთა წვერებზე შემოსკუპებულიყვნენ ყვავები, დროდადრო რომ ჩამოსჩხაოდნენ თავზე.

წითელი სახლის ყვავილები

-ის ბიჭი ხომ არ იცით, ვინაა? - თქვა მან და პირდაპირ ლაშა-გიორგიზე მიუთითა, რომელიც ბურთს დაატარებდა აქეთ-იქით, ხატიას ობიექტური აზრით, დაბრუსიალებული თხასავით.

ცივი სითბო (ნაწილი 2/2)

. . -*-*-*-*-*-*-*-17 თითქოს ცურავდა ბარბარე. რაღაც თხევადში, მაგრამ ამავდროულად მსუბუქში. ძლივს იყურებოდა, თითქოს მილულვოდა თვალები, მაგრამ ვერ გრძნობდა მათ, ვერც საკუთარ სხეულს გრძნობდა. თითქოს რაღაც უმასო ქმნილებად გარდაქმნილიყო და სადღაც, ნათელ უსასრულობაში მიცურავდა. მზე ამოიწვერა. მერე მეორე, მესამე, მეოთხე. გარშემო ყველაფერი გაბრწყინდა, იმის მიუხედავად, რომ თვალწინ უვარვარებდა უამრავი მზე ბარბარეს, თვალები არ სტკიოდა, არც … Continue reading ცივი სითბო (ნაწილი 2/2) →

ცივი სითბო (ნაწილი 1/2)

-სად მიდიხარ, ტოო, აქეთ წახვალ, მე დაგხვდები, იქეთ წახვალ ის დაგხვდება, რომ ამოვარდება ახლა ქალაქიდან... - თორნიკე უაღრესად კმაყოფილი ჩანდა საკუთარი თავის. თითქმის ბედნიერი მიშტერებოდა. - დაეტიე აქ და ველოდოთ.

მშვიდი ქარიშხალი

სოფომ გაიღიმა, ტუჩის კუთხეები უხტოდა, ნაღველთან შერეულ სიმწარესა და სიხარულს გრძნობდა.
აუტანელ ბედნიერებასაც.
თვალები ცრემლებით აევსო და ქუთუთოები მილულა, სისველე ლოყებზე გადმოუგორდა.

სინათლე გვირაბის ბოლოს

"-ლუკას მიხედე. - დაუსისინა ნიკოლოზმა ქალს, და ნათიამ ღრმად შეისუნთქა, სახის ნაკვთები მოეკრუნჩხა. თვალები ცრემლებით აევსო და შებრუნდა. ზურგი შეაქცია.
სანამ მისი ტირილის ხმის გაგონებას შეძლებდა, კარი მოხურა ნიკოლოზმა."

ათასი ცრემლის ფასი

მისი ძმა იდგა ლოგინთან, ელენეს თავზე დახრილიყო და მაიკომ თავი ძლივს შეიკავა, რომ ისტერიულად არ წამოეწყო სიცილი.
მარჯვენა მხარეს, კედელზე მიმაგრებული საღამური სინათლე ენთო, და მთელ ოთახს ნაზი ოქროსფერი დასდებოდა.

პირველი ფერის გემო

ელენეს არაფერი უთქვამს. ცოტა ხანი უსიტყვოდ მიშტერებოდა.
ქუჩაში ლამპიონები აანთეს.
ელენეს მოყვითალო შუქი დაეფინა. თმაზე თითქოს ცეცხლი წაეკიდა.

ცხრა სავსე მთვარე

სოფიომ სიგნალის ხმაზე გამოიხედა და ლაშას მანქანა რომ იცნო, თვალებგაფართოებული მიაშტერდა. წამიერად შედგა.

გამცემლიძის საშვი

"„ც. გამცემლიძე, ფინანსთა დეპარტამენტი. აღმასრულებელი მენეჯერი.“ აჰა, ვიცოდი რომ რაღაც ხოხმა პოსტი გექნებოდა. უი, ჰო, გაცნობა ხომ საერთოდ დამავიწყდა, მეგობარო. - ქალმა აშკარა სიამაყით ასწია კისერზე, თეთრ, სქელ ზონარზე ჩამოკონწიალებული საშვი. - ნატა ბარამიძე, კვლევა და დეველოპმენტი, გენაცვა. ინტერნი ვარ. ძლივს დამნიშნეს."

34 ნაბიჯი

-*-*-*-*-*-1 კორპუსის კიბეები ძველი, ოღროჩოღრო და კარგა ხნის მოუგველი იყო. თათიამ ზიზღით გადახედა კუთხეში მიგდებულ სიგარეტის ნამწვებს, საღეჭი რეზინის შესაკვრელ ქაღალდებს და მუყაოს ყუთი უფრო მაგრად ამოიჩარა იღლიაში. ზურგი და ფეხები საშინლად სტკიოდა ზემოთ-ქვემოთ განუწყვეტელი სიარულით, მაგრამ ამ ყუთებს თუ დაღამებამდე არ აათრევდა სახლში, ვერ მოისვენებდა. და ისიც გაუგებარი იყო, თუ რა ბედი ეწვეოდათ მის … Continue reading 34 ნაბიჯი →

ანგელოზის სიმღერა

ის იყო, რომ პანიკის შეტევის ზღვარზე იყო მისული, რომ მანქანის დაბურული ფანჯარა ჩამოიწია და თვალებგაფართოებულმა გოგონამ თვალი შეავლო მძღოლის სავარძელში მოკალათებულ, აგდებულად მომღიმარ თაბაგარს.

შავი ლოტოსები

"ელისოს თვალები გაუფართოვდა, როცა ბეშქენის ფიგურა კარში გამოჩნდა და ჩარჩოს მიეყუდა.
ბეშქენი ადულყაფარივით მაღალი იყო, მაგრამ მხრებში  უფრო გაშლილი ჩანდა. შავი თმა ჰქონდა, და მოქუფრული იდგა. მის თვალების ფერს კარგად ვერ ხედავდა აქედან..."

იასამნის ბაღები

ლაშას ხმა არ გაუღია, არც კი განძრეულა, მაგრამ სალომემ იგრძნო, თუ როგორ მოეშვა მისი დაძაბული სხეული.
დერეფანს პარაფინის სანთლების შუქი მოჰფენოდა.
ისინი კი ასე ისხდნენ.