გაიღრჭიალეს „წითელი ღამის“ კარის ჩაჟანგულმა ანჯამებმა, საკეტმა ტკაცუნი გაიღო მათ უკან და უკან დარჩა ბარის მძიმე, ჩახუთული ჰაერი. მჭახე, კანის ამწველი სუსხი შემოეხვიათ მხოლოდ, რომელიც სუდარასავით უძრავად დაჰფენოდა შემოგარენს, მცირედი ნიავიც კი არ იძვროდა გარშემო. ცარიელი იყო გამზირი, როცა გადათოვლილ ტროტუარს დაუყვნენ, მხოლოდ შორს ისმოდა ასფალტზე გადახოხებული საბურავების ღრჭიალი და ძაღლთა ღავღავი, ერთმანეთს რომ აჰყოლოდნენ.

ჰანაჰაკის დაავადება (ინგ. „Hanahaki Disease“) იდიოპათიური დაავადებაა, რომლის დროსაც ცალმხრივი სიყვარულის (რომანტიული სახის სიყვარულის) ემოციურ ფონზე ხდება ორგანიზმში (უმთავრესად ფილტვებში) ყვავილთა თესლის, ფესვებისა და ფურცლების გავრცელება. დაავადება ხასიათდება ქრონიკული ხველით, ნახველში პაციენტებს აღენიშნებათ ყვავილების ფურცლები, სისხლი, იშვიათად ფოთლები და ეკლებიც (ეკლების ყოფნა დამოკიდებულია ყვავილის სახეობაზე)".

-Ad victoriam. (გამარჯვებისაკენ) - ჩაიჩურჩულა ახალგაზრდა ქალმა. პირი გამოშრობოდა.
ქერათმიანი გამოვიდა ტრიუმფატორი.

. . -*-*-*-*-*-*-*-17 თითქოს ცურავდა ბარბარე. რაღაც თხევადში, მაგრამ ამავდროულად მსუბუქში. ძლივს იყურებოდა, თითქოს მილულვოდა თვალები, მაგრამ ვერ გრძნობდა მათ, ვერც საკუთარ სხეულს გრძნობდა. თითქოს რაღაც უმასო ქმნილებად გარდაქმნილიყო და სადღაც, ნათელ უსასრულობაში მიცურავდა. მზე ამოიწვერა. მერე მეორე, მესამე, მეოთხე. გარშემო ყველაფერი გაბრწყინდა, იმის მიუხედავად, რომ თვალწინ უვარვარებდა უამრავი მზე ბარბარეს, თვალები არ სტკიოდა, არც … Continue reading ცივი სითბო (ნაწილი 2/2) →