ძლივს წამოიწია ლევანი, გაჭირვებით აათრია არაქათგამოცლილი სხეული. ქეთის მიუახლოვდა, მისი საწოლის გვერდით მიადგა სკამი და ჩამოჯდა, მძიმედ. ქეთი ჭერს აჰყურებდა. კაშკაშა თეთრ სინათლეზე თბილი ქარვისფერი უჩანდა თვალები, მაგრამ ერთიანად გასციებოდა ისინი.

კარი ღრიჭოდ გააღო ლევანმა და შიგნით შესრიალდა ელვის სისწრაფით. ერთ კამერას თავისი მიკროფონითურთ ხელი ჰკრა, ძალით გასწია უკან და თვალები აუწვა ისევ პირდაპირ სახეში მონათებულმა სინათლემ, სანამ კარის ღრიჭოსთან შეჯგუფული ჟურნალისტების მოღებული პირებიდან ამოხეთქილი, ნაყვირალი სიტყვები ერთ აღრეულ, ამაზრზენ, გაურკვეველ კაკაფონიად არ იქცა.

გადაეკარა. აღარ თოვდა, მაგრამ ყველაფერს თოვლის, ყინვისა და ნისლის მჭახე, გაყინული საბურველი გადაჰკვროდა. თითქმის გავსებულიყო ღრუბელთა საფარიდან გამოპარული მთვარე, და მისი ვერცხლისფერი სინათლე აღრეულიყო ლამპიონთა ოქროსფერ შუქში.