კარგა ხანი იჯდა ნაგვის ბუნკერის გვერდით ნარა, სანამ მის აზვირთებულ, წამლეკავ ფიქრებს მასზე დაფენილი თოვლისა და ჩამოწოლილი ღამის სიმძიმე არ დაემატა. გამალებით უსმენდა, ყურებდაცქვეტილი, ქუჩაში თითოეულ გაფაჩუნებას, მაგრამ ლერვიქენის ჩვეული ჩოჩქოლის, ახალი ამბების დუდუნისა და ელექტრონული მუსიკის მეტი არაფერი ისმოდა. შორს ჩაკარგულიყო ულსტერის ფურგონის ძრავის გუგუნი და იმ ბარმენის სასოწარკვეთილი ხმა, შველას რომ ითხოვდა.

მოვლენ.’ სუნთქვა გაუხშირდა ნარას, წამოჯდომა სცადა. ‘მოვლენ. წადი აქედან.’ მაგრად დაიჭირა სორენმა, წამოჯდომაში მიეხმარა, სანამ მის გადაშლილ ფეხებს შორის, ცივ ბეტონზე არ იჯდა ნარა. იჯდა და ქშინავდა. სწრაფად აუდიოდ-ჩაუდიოდა მკერდი. კუნთები თითქოს მოეკრუნჩხა, ცივმა ჟრჟოლამ დაუარა ხერხემალში და შემოჰყინა, სანამ მის გვერდით მყოფი სხეულის სითბო არ მოერია მას.