მილასლასებდა ბილიკზე ლეილა. ძლიერად აცხუნებდა ლელესის ტბის თავზე ამოწვერილი მზე, მის მძიმე, ტოტებს შორის ჩამოღვრილ სულშემხუთავ სხეულს სუდარასავით დაჰფენოდა ნამგალა მთვარის ვერცხლისფერი შუქი. ირწეოდნენ ხეები იხულას მთიდან მონაბერ ნიავქარში, შრიალებდნენ ფოთლები და ხეთა წვერებზე შემოსკუპებულიყვნენ ყვავები, დროდადრო რომ ჩამოსჩხაოდნენ თავზე.