მილასლასებდა ბილიკზე ლეილა. ძლიერად აცხუნებდა ლელესის ტბის თავზე ამოწვერილი მზე, მის მძიმე, ტოტებს შორის ჩამოღვრილ სულშემხუთავ სხეულს სუდარასავით დაჰფენოდა ნამგალა მთვარის ვერცხლისფერი შუქი. ირწეოდნენ ხეები იხულას მთიდან მონაბერ ნიავქარში, შრიალებდნენ ფოთლები და ხეთა წვერებზე შემოსკუპებულიყვნენ ყვავები, დროდადრო რომ ჩამოსჩხაოდნენ თავზე.

თვალები გაახილა ლეილამ. კოკისპირული წვიმა შხაპუნებდა გარეთ, სახურავზე რახუნებდნენ სქელი წვეთები და თქრიალით გამოეხეთქა შემოსასვლელთან ახლოს, საწვიმარ მილში წყლის ნაკადს. უკვე გუბეები დამდგარიყო ეზოში, რომელთაც მოყვითალო ელფერი მოსდებოდათ შემოსასვლელიდან გაღვრილ სინათლეზე.