ერთბაშად გამოეღვიძა ლეილას. ჯერ ვერც კი მიხვდა, თუ სად იყო. თვალებგადმოკარკლული იწვა მუცელზე, ქშინავდა. მარჯვენა მკლავი ტანქვეშ მოჰყოლოდა, ვერცხლის ძეწკვი ყელში აჭერდა და გრძნობდა, თუ როგორ გადახლართულიყო მის ფეხებში ზეწარი.

მაისის მზე ნებივრად მისწოლოდა დასავლეთში გაფენილ იისფერ ღრუბლებს და მისი თბილი ნარინჯისფერი სინათლე მოჰფენოდა არჭამას ხეობასთან, ჩუმშიდის უღელტეხილზე შეფენილ და ტყეთი გარშემორტყმულ ზრეას, როცა კოჭლი ბესარიონის ღრიალმა მთელი დაბა შეაზანზარა.