"-ლუკას მიხედე. - დაუსისინა ნიკოლოზმა ქალს, და ნათიამ ღრმად შეისუნთქა, სახის ნაკვთები მოეკრუნჩხა. თვალები ცრემლებით აევსო და შებრუნდა. ზურგი შეაქცია. სანამ მისი ტირილის ხმის გაგონებას შეძლებდა, კარი მოხურა ნიკოლოზმა."

„წყალს დავლევ და მოვალ.“ თვალთ უბნელდებოდა, ძლივს წამოდგა ფეხზე, უკან წაბარბაცდა და მაგიდას დაეყრდნო, რომ არ დაცემულიყო.